Dzisiejsze Msze
  • 18:00
    Liturgia Wielkiego Piątku
Nasz kalendarz

Ogłoszenia parafialne i intencje mszalne
na wskazany dzień.

 

 

Kliknij tutaj aby zobaczyć zamówione
Msze Święte w ym miesiącu.

 

Aktualności

Golgota

2019-03-15
 
Jerozolima, miasto święte trzech wielkich religii monoteistycznych, położona jest na płaskowyżu centralnym Palestyny w Judei, na wysokości 770 metrów nad poziomem Morza Śródziemnego, a 1165 metrów nad poziomem Morza Martwego. Ponad to geograficzne położenie wynosi ją jeszcze bardziej bogata historia. Chociaż początki Jerozolimy sięgają 3000 lat przed narodzeniem Chrystusa, to jednak czas po Jego śmierci nabrał szczególnego znaczenia. Stało się to za sprawą miejsc, które związane są z ostatnimi godzinami Jego ziemskiego życia. Szczególna pod tym względem jest Golgota, która na zawsze zaznaczyła miejsce, gdzie stał krzyż Chrystusa oraz gdzie znajduje się Jego pusty grób. Dziś pamiątek tych strzegą mury Bazyliki Grobu Pańskiego. 
Bardzo niespokojna i burzliwa jest historia miejsca, w którym złożono ciało Jezusa Chrystusa. Niestety, współczesne czasy nie zmieniły tego stanu rzeczy. Nie ułatwia tego fakt, że Bazylika Grobu Pańskiego administrowana jest przez trzy chrześcijańskie Kościoły: katolicki, prawosławny i ormiański. Tak jest, ponieważ nie uregulowano spraw prawnych w zakresie tytułu własności tego miejsca i nadal obowiązuje dekret sułtański z 1757 roku, mówiący, że nic nie może zmienić się w tym miejscu zarówno w sprawowaniu kultu, jak i stanie posiadania. O skomplikowanej sytuacji tego miejsca świadczy również rytuał codziennego zamykania i otwierania bazyliki, bo choć jest własnością chrześcijan, to klucze do jej drzwi od wielu pokoleń przechowuje muzułmański ród Nuseibeh, natomiast prawo jej otwierania posiada ród Joudeh.
Patrząc wstecz można zauważyć, iż zburzenie Jerozolimy w 70 roku oraz spalenie świątyni Heroda spowodowało, że chrześcijanie zwrócili się ku Golgocie oraz grobowi Chrystusa, które zaczęli czcić jako miejsca święte. Boleśnie ukróciły to rządy cesarza Hadriana, podczas których przez Jerozolimę przechodzi niszczycielska fala zarówno antyżydowskiej, jak i antychrześcijańskiej przemocy. Wtedy też bezpowrotnie ginie wiele świątyń, a także najcenniejszych pamiątek żydów i chrześcijan. Grób Jezusa Chrystusa zostaje barbarzyńsko zniszczony i zasypany, a na jego miejscu wzniesiono pogańską świątynię Wenus. Jednak tradycja tego miejsca została wiernie zachowana w pamięci chrześcijan. Dzięki temu matka cesarza Konstantyna Wielkiego, Helena, późniejsza święta, która przybyła w 326 roku do Jerozolimy, wiedziała, gdzie szukać grobu Zbawiciela. Za jej sprawą nie tylko odnaleziono grób Chrystusa, ale także znajdujące się w jego pobliżu drzewo Krzyża Świętego. Zapewne również odegrała ona dużą rolę w podjęciu decyzji wybudowania bazyliki przez Konstantyna Wielkiego. Według planów, świątynia miała być kompleksem trzech budowli: Bazyliki Grobu, zwanej Anastasis, czyli Zmartwychwstanie, Martyrionu, w którym miały być przechowywane relikwie Krzyża Świętego, oraz skały Golgoty. Pierwszy chrześcijański cesarz Konstantyn Wielki nie tylko dożył ukończenia budowy Bazyliki Grobu Chrystusa, ale także osobiście brał udział w jej poświęceniu, które odbyło się 14 września 335 roku. Te fakty znamy zarówno dzięki Euzebiuszowi z Cezarei, świadkowi tych wydarzeń i kronikarzowi, jak i św. Cyrylowi Jerozolimskiemu. Bazylikę Grobu Pańskiego otaczano wielkim kultem. Rzesze wiernych przybywających do tego świętego miejsca obdarowywały je cennymi kosztownościami. Szczególnie drogocennym stał się postawiony w 428 roku złoty krzyż wysadzany cennymi kamieniami. Niestety, padł on łupem Persów, którzy w 614 roku nie tylko zabrali ów cenny krzyż, ale zniszczyli także całe miasto. Kolejna tragedia dokonała się tutaj w 1009 roku. Wojujący wyznawca islamu kalif El Hakim wszczął prześladowania chrześcijan i zrównał z ziemią wszystkie ich świątynie, w tym także Bazylikę Grobu Pańskiego. Kolejne odrodzenie tej świątyni miało miejsce czterdzieści lat później, kiedy to ją odbudowano.
Co stało się z Krzyżem Chrystusowym po Jego chwalebnym Zmartwychwstaniu? W apokryfach można znaleźć sugestię, że - w obawie przed zniszczeniem przez Żydów albo Rzymian - został ukryty w pustym grobie, razem z tablicą, gwoźdźmi i krzyżami obu łotrów. Pomimo zamknięcia grobu relikwia Krzyża św. miała objawiać niezwykłą moc: ukazywała się wierzącym w świetlistej postaci i uwalniała opętanych - znajdujących się w okolicach grobu - spod władzy złych duchów. Legenda pochodząca z Edessy głosi, że odnalazła go Petronika, małżonka cesarza Klaudiusza, która nawróciła się pod wpływem nauczania św. Piotra. Najbardziej jednak rozpowszechnione jest podanie przypisujące odnalezienie tej bezcennej relikwii św. Helenie, matce Konstantyna Wielkiego. Poleciła ona usunąć z Golgoty pogańskie budowle; podczas robót - na dnie głębokiej cysterny - natrafiono na Krzyż i narzędzia Męki Zbawiciela. Ich autentyczność potwierdził ówczesny biskup Jerozolimy, Makariusz. Znalezisko zostało podzielone: część cesarzowa przesłała synowi do Konstantynopola, z kolei on połowę zatrzymał sobie, a połowę przekazał papieżowi Sylwestrowi I. Z rozkazu św. Heleny część relikwii została oprawiona w srebro, a potem złożona w bazylice Grobu Pańskiego i Zmartwychwstania, wzniesionej przez św. Helenę. Relikwia ta otaczana jest tam czcią pielgrzymów przybywających do Jerozolimy z całego świata.
W bazylice znajduje się pięć ostatnich stacji drogi krzyżowej. Oprócz grobu Chrystusa w kościele znajduje się także Golgota, a więc skała na której wetknięto Krzyż w czasie ukrzyżowania Jezusa. Dolna część skały widoczna jest w absydzie dolnej kaplicy, zwanej Kaplicą Adama. Z dwóch stron dostać się można po niewielkich schodach na piętro kaplicy Golgoty, która podzielona na pół znajduje się pod opieką franciszkanów i mnichów greckich. Po stronie katolickiej znajdują się współczesne mozaiki przedstawiające Ofiarę Abrahama, płaczące niewiasty oraz ukrzyżowanie Chrystusa. Pomiędzy ołtarzem katolików i wierzchołkiem skały Golgoty umieszczona jest figura Matki Boskiej Bolesnej. Zgodnie z żydowską tradycją czaszka Adama została pochowana na jednym ze wzgórz w pobliżu Jerozolimy. Już Orygenes w pierwszej połowie III wieku powołuje się na tradycję, że krzyż Chrystusa stał na grobie Adama. Dlatego nazwano to miejsce miejscem czaszki. Ono zmusza do refleksji nad zbawieniem całej ludzkości. Krew Jezusa miała oczyścić wszystkie pokolenia aż do Adama. Warto przy tej okazji zwrócić uwagę na pewną symbolikę, którą można zauważyć na krucyfiksach. Otóż u stóp Jezusa na krzyżu znajduje się czaszka oraz skrzyżowane piszczele. Ta właśnie czaszka symbolizuje wszystkie pokolenia ludzkie aż do Adama, na które spływa krew Zbawiciela.
Nie należy się dziwić, że w średniowieczu toczono wielkie wojny o Grób Chrystusa, że w nich ginęły tysiące ludzi, bo w najgłębszych pokładach serca była to wojna o miejsce święte, o dotarcie do niego i o prawo wejścia do Grobu Chrystusa. Z wszystkich śladów Jego życia na ziemi te były najcenniejsze, najbardziej wymowne. Wypada, aby współczesny pielgrzym nawiedzając te miejsca miał świadomość ich bogatej historii oraz doniosłych wydarzeń. 
                                                                                                                 Ks. Adam Ogiegło