Aktualności

Wielki Piątek

Data publikacji: piątek, 03-04-2026

Pamiątka męki i śmierci Pana Jezusa

Wielki Piątek w przeżyciach wyznawców Chrystusa Pana jest dniem największej żałoby. Przyszedł na ziemię Syn Boży, „leczył wszystkie choroby i słabości" synów ludzkich; „tłumy zdumiewały się, widząc, że „niemi mówią, ułomni są zdrowi, chromi chodzą, niewidomi widzą"; w Niedzielę Palmową rzesze na Jego widok wołały pełne entuzjazmu „hosanna", — by zaledwie w kilka dni potem ochrypłymi glosami wołać: „Na krzyż z Nim!"; „Krew Jego na nas i na dzieci nasze". Każda śmierć jest tragedią, cóż dopiero śmierć Syna Bożego, zamordowanego przez tych, dla których zbawienia tak wiele uczynił, i to w sposób tak okrutny. Zbrodnia była tak straszliwą i jedyną, że nawet martwa przyroda została nią wstrząśnięta: „Słońce się zaćmiło", zasłona przybytku rozdarła się na dwoje z góry na dół; ziemia zadrżała i skały zaczęły pękać, groby się otworzyły i wiele ciał świętych, którzy umarło, powstało". Nie pękały z żalu tylko serca ludzkie, ale jeszcze wijącemu się w bólach konania Zbawcy urągano: „Jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża... Innych wybawiał, siebie nie może wybawić?".

A jednak Wielki Piątek to dzień także wielkiej radości i zwycięstwa. Dokonało się przecież od tysięcy lat zapowiadane zbawienie rodzaju ludzkiego. Wielkie pojednanie Boga z rodzajem ludzkim, nieba z ziemią. Dzień powszechnej amnestii, przebaczenia. Tegoż dnia Bóg „darował nam wszystkie występki, skreślił zapis dłużny... To właśnie, co było naszym przeciwnikiem, usunął z drogi przygwoździwszy do krzyża". Na tajemnicę Wielkiego Piątku należy patrzeć poprzez brzask poranka Wielkiej Nocy. Te dwa  dni stanowią całość, są świadectwem najwy­mowniejszym, że zło nie jest wieczne ale dobro, śmierć bywa ostatecznie zwyciężona przez życie, fałsz przez prawdę, noc przez dzień.

Adoracja młodzieży przy Grobie Pańskim