zawsze jest czas na miłość

« wstecz drukuj

zawsze jest czas na miłość

Data publikacji: niedziela, 21-12-2014

Spowiedź to dzieło miłości Boga do człowieka i odpowiedź miłości człowieka, do której uzdalnia nas Duch Święty. Przypomina o tym i zachęca do takiego rozumienia spowiedzi znany fragment z Ewangelii:
Jeden z faryzeuszów zaprosił Go do siebie na posiłek. Wszedł więc do domu faryzeusza i zajął miejsce za stołem. A oto kobieta, która prowadziła w mieście życie grzeszne, dowiedziawszy się, że jest gościem w domu faryzeusza, przyniosła flakonik alabastrowy olejku, i stanąwszy z tyłu u nóg Jego, płacząc, zaczęła łzami oblewać Jego nogi i włosami swej głowy je wycierać. Potem całowała Jego stopy i namaszczała je olejkiem. Widząc to faryzeusz, który Go zaprosił, mówił sam do siebie: Gdyby On był prorokiem, wiedziałby, co za jedna i jaka jest ta kobieta, która się Go dotyka, że jest grzesznicą. Na to Jezus rzekł do niego: Szymonie, mam ci coś powiedzieć. On rzekł: Powiedz, Nauczycielu! Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden winien mu był pięćset denarów, a drugi pięćdziesiąt. Gdy nie mieli z czego oddać, darował obydwom. Który więc z nich będzie go bardziej miłował? Szymon odpowiedział: Sądzę, że ten, któremu więcej darował. On mu rzekł: Słusznie osądziłeś. Potem zwrócił się do kobiety i rzekł Szymonowi: Widzisz tę kobietę? Wszedłem do twego domu, a nie podałeś Mi wody do nóg; ona zaś łzami oblała Mi stopy i swymi włosami je otarła. Nie dałeś Mi pocałunku; a ona, odkąd wszedłem, nie przestaje całować nóg moich. Głowy nie namaściłeś Mi oliwą; ona zaś olejkiem namaściła moje nogi. Dlatego powiadam ci: Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. A ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje. Do niej zaś rzekł: Twoje grzechy są odpuszczone. Na to współbiesiadnicy zaczęli mówić sami do siebie: Któż On jest, że nawet grzechy odpuszcza? On zaś rzekł do kobiety: Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju! (Łk 7, 36-50)

Przypominamy obrzęd sakramentu pokuty:

Przyjęcie penitenta
Gdy penitent przychodzi, aby wyznać grzechy, kapłan życzliwie go przyjmuje. Penitent wypowiada słowa pozdrowienia:
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Kapłan odpowiada:
Na wieki wieków. Amen
Następnie penitent żegna się mówiąc:
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Kapłan równocześnie kreśli znak krzyża nad penitentem nic nie mówiąc. Następnie kapłan zachęca penitenta do ufności w miłosierdzie Boże następującymi słowami:
A.
Niech Bóg będzie w twoim sercu, abyś skruszony w duchu wyznał swoje grzechy.
B. albo:
Bóg, który oświeca nasze serca, niech ci da prawdziwe poznanie swoich grzechów i Jego miłosierdzia.
C. albo:
Przystąp z ufnością do Boga, który nie chce śmierci grzesznika, lecz aby się nawrócił i żył. (Ez 33,11).
D. albo:
Niech przyjmie cię Pan Jezus, który nie przyszedł wzywać do nawrócenia sprawiedliwych, lecz grzeszników. Jemu zaufaj. (Łk 5,32).
E. albo:
Łaska Ducha Świętego niech oświeci Twoje serce, abyś wyznał z ufnością swoje grzechy i poznał miłosierdzie Boże.
F. albo:
Jeżeli zgrzeszyłeś, nie trać nadziei, mamy rzecznika wobec Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko za nasze, lecz również za grzechy całego świata. (1 J 2, 1-2).
Penitent może odpowiedzieć:
Amen.
Penitent, zwłaszcza gdy nie jest znany spowiednikowi, określa swój stan, czas ostatniej spowiedzi, trudności w prowadzeniu życia chrześcijańskiego oraz inne okoliczności, których poznanie jest potrzebne spowiednikowi do wykonywania posługi.

Czytanie Słowa Bożego (dowolne)
Jeżeli przemawiają za tym okoliczności, kapłan może odczytać albo przytoczyć z pamięci urywek z Pisma św., który obwieszcza miłosierdzie Boże i wzywa penitenta do odnowy życia. Przy spowiedziach odbywanych w konfesjonałach wskazane jest, aby penitent sam odczytał urywek Pisma św. w czasie przygotowania do spowiedzi.
Polecane teksty biblijne: Iz 53, 4-6; Ez 11, 19-20; Mt 6, 14-15; Mk 1, 14-15; Łk 6, 31-38; Łk 15, 1-7; J 20, 19-23; Rz 5, 8-9; Ef 5, 1-2; Kol 1, 12-14; Kol 3, 8-10.12-17; 1 J 1, 6-7.9.

Wyznanie grzechów i przyjęcie zadośćuczynienia
Tam, gdzie istnieje taki zwyczaj, przed wyznaniem grzechów penitent może odmówić spowiedź powszechną (np. 'Spowiadam się').Następnie penitent wyznaje swoje grzechy. Jeżeli zachodzi potrzeba, kapłan pomaga penitentowi w odbyciu zupełnej spowiedzi, udziela stosownych rad, zachęca go do żalu za grzechy przypominając, że chrześcijanin przez sakrament pokuty odnawia się w tajemnicy paschalnej umierając i zmartwychwstając z Chrystusem. Następnie wyznacza mu czyn pokutny, który penitent przyjmuje, aby zadośćuczynić za popełnione grzechy i poprawić swoje życie. Kapłan niech stara się we wszystkim dostosować do poziomu penitenta, tak w sposobie mówienia jak i w udzielaniu pouczeń.

Modlitwa penitenta i rozgrzeszenie
Następnie kapłan zachęca penitenta do okazania żalu, który penitent może wyrazić w tych lub podobnych słowach:
A.
Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu (Łk 18,13).
B. albo:
Boże, zgrzeszyłem przeciw Tobie, już nie jestem godny nazywać się Twoim dzieckiem. Bądź miłościw mnie grzesznemu (Łk 15,18; 18,13).
C. albo:
Boże mój żałuję, że Ciebie obraziłem swoimi grzechami. Mocno postanawiam więcej nie grzeszyć i unikać okazji do grzechu. Przez zasługi męki Jezusa Chrystusa zmiłuj się nade mną.
Kapłan wyciąga prawą rękę w kierunku penitenta i wypowiada słowa rozgrzeszenia:
Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I JA ODPUSZCZAM TOBIE GRZECHY W IMIĘ OJCA I SYNA, + I DUCHA ŚWIĘTEGO.
Penitent odpowiada:
Amen.

Uwielbienie Boga i zakończenie obrzędu
Po udzieleniu rozgrzeszenia kapłan mówi:
Wysławiajmy Pana, bo jest dobry.
Penitent kończy:
Bo jego miłosierdzie trwa na wieki.
Kapłan odsyła penitenta mówiąc:
Pan odpuścił tobie grzechy. Idź w pokoju.
Zamiast dziękczynienia i formuły rozesłania penitenta kapłan może powiedzieć:
A.
Męka Jezusa Chrystusa, naszego Pana, wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny i wszystkich Świętych, dobro, które spełniasz, i cierpienie, które zniesiesz, niech będą zadośćuczynieniem za twoje grzechy, wyjednają ci wzrost łaski i nagrodę życia wiecznego.
B. albo:
Pan ciebie uwolnił od grzechu, niech da ci udział w swoim królestwie. Jemu chwała na wieki wieków. Amen.
C. albo:
Szczęśliwy człowiek, któremu zostanie odpuszczona wina, a jego grzech zapomniany. Raduj się w i wesel w Panu. Idź w pokoju.
D. albo:
Idź w pokoju i głoś światu cudowne dzieła Boga, który cię zbawił.

(Źródło: Obrzędy pokuty Dostosowane do zwyczajów diecezji polskich, wydanie drugie, Katowice 1996, Księgarnia św. Jacka, s. 37-41. )